ஜான்சி ராணி வீரப்பெண்மணி
தியாகி கோவிந்தம்மாள்

ஜான்சி ராணி கோவிந்தம்மாள். மலாயா தமிழ்ப் பெண்களில் ஒரு வீரத் திலகம். மலாயா காலனித்துவ ஆட்சியை எதிர்த்த உரிமைத் திலகம். மலாயா சுதந்திரத்திற்காக குடும்ப வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்த விடுதலைத் திலகம். மலாயா தமிழர்களின் விசுவாசத்திற்கு சான்று பகரும் தமிழ்த் திலகம். மலாயா தமிழர்களுக்குப் பெருமை சேர்க்கும் மற்றும் ஒரு புரட்சித் திலகம்.
மலாயா தமிழர்கள் வரலாற்றில் வீரத் தமிழ்ப் பெண்கள் பலர் தடம் பதித்துத் தரணி போற்றும் சாதனைகள் செய்து உள்ளார்கள். அப்பா அம்மாவைப் பிரிந்தவர்கள்; கணவனைப் பிரிந்தவர்கள்; பிள்ளைகளைப் பிரிந்தவர்கள்; உற்றார் உறவினரைப் பிரிந்தவர்கள்; பட்டியல் போட்டால் மலாயா வரலாறு கண்ணீர் சிந்தும்.
ஆயுதம் ஏந்தி ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராகப் போர்க் கொடி தூக்கிய அந்த வீரப் பெண்களின் வீர வரலாற்றை மலாயா தமிழர்கள் என்றைக்கும் மறக்க மாட்டார்கள். அந்த வரலாற்றில் ஓர் எளிய மகள் வருகிறார். போற்றுவோம். வாழ்த்துவோம்.
1943-ஆம் ஆண்டு இறுதி வாக்கில் ஆங்கிலேயர்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக இந்தியா – பர்மா எல்லையில் இருந்த இம்பால் போர் முனைக்கு ஜான்சி ராணி படையினர் அனுப்பப் பட்டார்கள். எல்லாருமே பெண்கள். இம்பால் காட்டுக்குள் கூடாரம் போட்டு தங்கி இருந்தார்கள்.
ஓர் இரவு. அந்தக் கூடாரப் பகுதிக்குள் நேதாஜி போய் இருக்கிறார். அப்போது கோவிந்தம்மாள் கடமையில் இருந்து இருக்கிறார். இரவு முழுவதும் பெண்களின் கூடாரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டியது அவருடைய அன்றைய பொறுப்பு. அந்த இரவு நேரத்தில் ஒரு மர்ம வண்டி ஜான்சி ராணி படையினர் கூடாரத்தின் நுழைவாசலில் வந்து நின்றது. அங்கே காவலில் நின்ற பாதுகாவலர் வாசல் கதவைத் திறந்து விட்டு இருக்கிறார். அதைப் பார்த்த கோவிந்தம்மாள் ஓடிப் போய் அந்த வண்டியை உள்ளே விடாமல் தடுத்து நிறுத்தி இருக்கிறார்.
அப்போது வண்டியின் உள்ளே நேதாஜி இராணுவ உடையில் அமர்ந்து இருந்தார். இருள் நேரம். வேறு யாரோ நேதாஜியைப் போல மாறுவேடம் போட்டு வந்து இருக்கிறார். இவர் நேதாஜி அல்ல என்று நினைத்த கோவிந்தம்மாள் வாசல் கதவைத் திறக்க மறுத்து விட்டார்.
பின்னர் வெளிச்சத்தில் நேதாஜியின் முகத்தை பார்த்து இருக்கிறார். அதன் பின்னரே அனுமதித்து இருக்கிறார். நேதாஜி என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. அமைதியாகப் போய் விட்டார். அடுத்த நாள் காலையில் வீராங்கனைகள் எல்லாரையும் நேதாஜி அழைத்தார். அவர்களிடம் ‘நேற்றிரவு முகாம் வாசலில் பாதுகாப்புக்கு நின்றது யார்’ என கேட்டு கேட்டார். அதற்கு ’நான் தான்’ என்று கோவிந்தம்மாள் பதில் கூறி இருக்கிறார்.
‘ஏன் என்னை உள்ளே விடுவதற்கு மறுத்தீர்கள்’ என நேதாஜி கேட்டு இருக்கிறார். ‘இது போர்க் காலம் ஐயா. எதிரிகள் கூட மாறு வேடத்தில் வரலாம். அதனால் தான் அனுமதிக்கவில்லை. தாங்கள் மாறுவேடத்தைக் கலைத்த பிறகு தான் வந்தது எங்களின் சிங்கம் என்று தெரிந்தது. அதன் பின்னரே தங்களை உள்ளே விட்டேன்‘ என பதில் கூறினார்.
மெய்சிலிர்த்துப் போனார் நேதாஜி. கோவிந்தம்மாளின் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தார்.
இப்படிப்பட்ட பெண்கள் தான் இந்திய தேசிய இராணுவத்திற்குத் தேவை என்று புகழாரம் செய்தார். அதன் பின்னர் ஜான்சி ராணி படையின் உயரிய விருதான ‘லாண்ட்ஸ் நாயக்’ விருதை கோவிந்தம்மாளுக்கு வழங்கினார். துணைக் கேப்டன் பதவி உயர்வையும் வழங்கினார். அது ஜான்சி ராணி படையினருக்குக் கிடைத்த ஒரு வரலாற்றுச் சாசனம்.
கோவிந்தம்மாள் 1927 பிப்ரவரி 22-ஆம் தேதி தமிழ் நாடு வேலூர் மாவட்டம் ஆம்பூரில் உள்ள கிருஷ்ணாபுரத்தில் பிறந்தவர். இவரின் தந்தையார் முனுசாமி. நெசவு தொழில் செய்தவர். வடஆற்காட்டுப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்.
கோவிந்தம்மாள் பிறந்த மூன்று மாதங்களில், முனுசாமி தன் குடும்பத்தோடு மலாயாவுக்கு வந்தார். மலாயா அஞ்சல் துறையில் பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
மலாயாவிற்கு வந்த கோவிந்தம்மாள் எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்தார். ஆங்கிலத்தில் நல்ல புலமை. 1940-ஆம் ஆண்டு அருணாச்சலம் செட்டியார் என்பவரைக் கோவிந்தம்மாள் திருமணம் செய்து கொண்டார். அருணாச்சலம் செட்டியார் கிராணியாராக ரப்பர் தோட்டத்தில் பணி புரிந்து வந்தார்.
அந்தக் காலக்கட்டத்தில் மலாயா முழுமைக்கும் நேதாஜி பயணம் செய்து வந்தார். இந்திய நாட்டின் விடுதலை பற்றி பிரசாரம் செய்தார். அவரின் எழுச்சிமிக்க உரைகளினால் மலாயா இந்தியர்கள் பலரைத் தன் பக்கம் சுண்டி இழுத்தார். அவரின் அனல் தெறிக்கும் விடுதலைப் பிரசார உரைகள். கோவிந்தம்மாளையும் விட்டு வைக்கவில்லை. அதுவே கோவிந்தம்மாளின் வாழ்க்கையில் ஒரு திருப்பு முனையாகவும் அமைந்து போனது.
மலாயாவில் அப்போது தமிழ்த் தொழிலாளார்கள் நிறைய பேர் ரப்பர் தேயிலைத் தோட்டங்களில் வேலை செய்து வந்தார்கள். அவர்களில் பலர் இந்திய விடுதலை இராணுவத்தில் சேர்ந்தார்கள். அப்படிப்பட்ட சேவை மாற்றத்தை ஆங்கிலத்தில் ஞயசயனபைஅ ளுhகைவ என்று சொல்வார்கள். அதைப் பற்றி அப்போதைய பிரிட்டன் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் கேலியாகப் பேசி இருக்கிறார்.
மலாயா இரப்பர் தோட்டங்களில் தமிழர்கள் பால் உறிஞ்சும் பாமரத் தொழிலாளர்கள். அவர்களின் இரத்தம் தான் நேதாஜியின் மூளையில் கட்டியாக உறைந்து போய்க் கிடக்கிறது என்று கிண்டல் அடித்து இருக்கிறார்.
அதற்கு நேதாஜி சரியான பதிலடி கொடுத்தார். ‘ஆமாம் அந்தத் தமிழர்கள் தான் நாளைய ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்தின் இரத்தத்தை குடிக்கப் போகிறார்கள். அது தெரியாமல் ஒரு வெள்ளைச் சவர்க்காரக் கட்டி வேதாந்தம் பேசுகிறது என்று சாட்டையடி கொடுத்தார்.
ஒருமுறை மலாக்கா பிராந்தாவில் (ஆநடயமய ஞநசiவேயா) நேதாஜி பிரசாரம் செய்தார். இந்த மலாக்கா பிராந்தா தம்பினைத் தாண்டி அலோர் காஜாவிற்கு போகும் வழியில் உள்ளது. அங்கே நேதாஜியின் உணர்ச்சிப் பெருகும் உரை.
இந்திய தேசிய இராணுவப் படையின் நிதிக்காகத் தன் ஆறு பவுன் வளையல்களை அப்போதே கழற்றிக் கொடுத்தார். அதன் பின்னர் தனக்குத் திருமணச் சீதனமாகக் கிடைத்த ஓர் ஏக்கர் இரப்பர் தோட்டத்தையும் 1500 வெள்ளிக்கு விற்றார். அப்போது அது பெரிய காசு. அந்தப் பணத்தை அப்படியே இந்திய தேசிய இராணுவப் படைக்குத் தானமாகக் கொடுத்தார். எப்பேர்ப்பட்ட வீர தான உணர்வுகள்.
இந்திய தேசிய இராணுவப் படையில் சேர்வதற்காகத் தன் குடும்ப வாழ்க்கையில் இருந்து வெளியேறினார். 1943-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 13-ஆம் தேதி தன்னுடைய 16-ஆவது வயதில் ஜான்சி ராணி படையில் சேர்ந்தார். இந்திய விடுதலை உணர்வுகளில் தன்னை முழுமையாக ஐக்கியப் படுத்திக் கொண்டார்.
ஜான்சி ராணி படை 20 சிங்கப்பூர் பெண்களைக் கொண்டு கேப்டன் லட்சுமி சுவாமிநாதன் என்பவரால் முதன் முதலில் அமைக்கப் பட்டது. 1945-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் வரையில் அந்தப் படையில் 1500 பெண்கள் சேவை செய்து இருக்கின்றனர். அந்தப் பெண்கள் அணியில் முதலில் சிறப்புப் பயிற்சிகளுக்காக 100 பேர் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டனர். அவர்களுக்குப் பல வகையான துப்பாக்கிகளைச் சுடும் பயிற்சிகள் கற்றுத் தரப்பட்டன.
இந்திய தேசிய இராணுவப் படையில் கோவிந்தம்மாளின் அடையாள எண் 4800. அதுவே கோவிந்தம்மாளின் சீருடையில் பொறிக்கப்பட்டு இருக்கும். அவரிடம் வாய்மையின் திறமை; மெய்மையின் உழைப்பு; பெண்மையின் மனவலிமை இருந்தன. அதன் காரணமாக 100 பேர் கொண்ட ஓர் அணிக்குத் தலைவராகவும் தகுதி உயர்த்தப் பட்டார்.
அந்த 100 பேரும் பர்மா இந்தியா எல்லைக்கு அழைத்து செல்லப் பட்டனர். அங்கு அவர்களுக்கு உயர் ரக ஆயுதங்களைக் கையாளும் சிறப்புப் பயிற்சிகள் வழங்கப்பட்டன. அந்த வகையில் கோவிந்தம்மாளும் நவீன ரக ஆயுதங்களை ஏந்தி போர் செய்யும் அளவுக்குத் தேர்ச்சி பெற்றார்.
மறுபடியும் சொல்கிறேன். இரண்டாம் உலகப் போர் உக்கிரமாக நடந்து கொண்டிருந்த போது ஜான்சிராணி படை இந்திய பர்மிய இம்பால் எல்லையில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டு இருந்தது. அங்கு ஜான்சிராணி படையின் பெண்கள் கொரில்லாப் படையினரின் பயங்கரமான தாக்குதல்களைச் சமாளித்து எதிர்த் தாக்குதல் செய்ய வேண்டி வந்தது. போரின் இறுதிக்கட்டம்.
உணவு; மருந்து; அத்தியாவசியப் பொருட்கள்; போர்ச் சாதனங்கள் போன்றவை மலாயாவில் இருந்து இரயில் பாதை வழியாகத் தான் கொண்டு வரப்பட்டன. அந்தப் பாதையும் பிரிட்டிஷ் ஆஸ்திரேலியப் படையினரால் தகர்க்கப்பட்டு விட்டது. பசியின் கொடுமையால் ஜான்சிராணி படையினர் காட்டில் கிடைத்த பழங்களைச் சாப்பிட்டனர்.
பழங்களின் நச்சுத் தன்மை காரணமாகப் பெரும்பாலோருக்கு வயிற்றுப் போக்கு; வாந்தி. இந்த நிலையில் பெண்கள் படை எதிரிகளிடம் சிக்கிக் கொள்ளும் ஓர் ஆபத்தான நிலையும் ஏற்பட்டது.
ஜான்சிராணி படையினரை மலாயாவுக்குத் திரும்பி வருமாறு நேதாஜி கட்டளை பிறப்பித்தார். இருப்பினும் படையின் தலைவி கேப்டன் இலட்சுமி சுவாமிநாதன் நேதாஜியின் கட்டளையை ஏற்க மறுத்து விட்டார். அதற்கும் காரணம் இருந்தது.
பெண்கள் பலர் பசி பட்டினியால் நடக்கக் கூட முடியாத நிலையில் இருந்தனர். இரயில் சேவையும் இல்லை. கடல் வழியாகவும் மலாயாவுக்குத் திரும்பிப் போக முடியாது. ஆங்கிலேயர்கள் வான்வழியாகவும் தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டு இருந்தார்கள்.
காட்டு வழியாகத் தான் திரும்பி வர வேண்டும். அதுவும் இயலாத காரியம். காட்டு வெள்ளங்கள் கரை மேவும் கரடு முரடான காட்டுப் பாதைகள். காட்டு விலங்குகள் கடந்து போகும் காட்டுப் பாதைகள். புலி அடிப்பதற்கு முன்னால் கிலி அடிக்கும் கர்ண கொடூரமான நிலைமை. அதனால் தான் நேதாஜியின் வேண்டுகோளைக் கேப்டன் லட்சுமி மறுத்தார்.
மருத்துவமனை என்பதைக் குறிக்கப் பொதுவாக அதன் கூரையில் செஞ்சிலுவைச் சங்க அடையாளம் குறிக்கப்பட்டு இருக்கும். எதிரி விமானங்கள் அதன் மீது குண்டுகளைப் போட மாட்டார்கள். அது நாடுகளுக்கு இடையே செய்து கொள்ளப்பட்ட ஒரு போர்க் கால ஒப்பந்தம். ஓர் இரவு அந்த மருத்துவமனையின் மீது வானில் இருந்து ஆங்கிலேயர்கள் குண்டுகளை வீசினார்கள்.
ஆங்கிலேயக் கொரில்லப் படையின் குண்டு வீச்சுகளால் மேலும் பெண்கள் சிலர் கொல்லப் பட்டனர். அந்தச் சண்டையில் கோவிந்தம்மாள் தப்பித்துக் கொண்டார். ஆனால் அவரின் உயிர்த் தோழிகளான ஸ்டெல்லா என்பவரும் ஜாஸ்மின் என்பவரும் கொல்லப் பட்டார்கள். கோவிந்தம்மாள் இறக்கும் வரையில் அந்த நிகழ்ச்சியை அடிக்கடி சொல்லி வந்தார்.
1945-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 16-ஆம் தேதி ஜான்சி ராணிப் படை கலைக்கப் பட்டது. 1945-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 1-ஆம் தேதி வரை கோவிந்தம்மாள் ஜான்சி ராணிப் படையில் சேவை செய்தார். பின்னர் 1949-ஆம் ஆண்டில் தன் கணவர் மற்றும் ஆறு குழந்தைகளுடன் கோவிந்தம்மாள் தமிழகம் திரும்பிச் சென்றார்.
இந்திய மத்திய அரசு அவருக்குத் தியாகி பட்டம் வழங்கிச் சிறப்புச் செய்தது. ஆனால் நிரந்தரமான ஓய்வு ஊதியம் தர மறுத்து விட்டது.
இருந்தாலும் அதற்குப் பதிலாக 1970-ஆம் ஆண்டு தமிழக அரசு கோவிந்தம்மாளுக்குத் தியாகிகள் ஓய்வூதியம் வழங்கியது.
மத்திய அரசின் மருத்துவ உதவி, இலவச வீட்டுமனை போன்ற உதவிகளுக்குப் பல முறை கோவிந்தம்மாள் மனு செய்தார். கிடைக்கவே இல்லை. இப்போது பாருங்கள். சசி எனும் சசிகலா குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 200 பேரின் வீடுகளில் மட்டும் ஆயிரம் ஆயிரம் கோடிகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு உள்ளது.
அப்படி கொள்ளை அடிக்கப்பட்ட பணத்தில் ஒரே ஒரு பொடியை எடுத்து கோவிந்தம்மாள் போன்ற தியாகிகளுக்குக் கொடுத்து இருக்கலாமே. எங்கேய்யா மனிதம் வாழ்கிறது. எங்கேய்யா மனுசத் தன்மை வாழ்கிறது. வேசம் போடும் கபடதாரிகள் வாழும் காலத்தில் நியாயமும் நேர்மையும் என்றோ தற்கொலை செய்து கொண்டு விட்டன. அந்தச் சாம்பலில் செடிகொடிகள் முளைத்து விருட்சங்கள் உயர்ந்து விட்டன.
1960-ஆம் ஆண்டில் நடந்த ஒரு சாலை விபத்தில் கோவிந்தம்மாளின் கணவர் இறந்து போனார். அவரின் கணவர் ஒரு லோரி டிரைவர். கோவிந்தம்மாள் கூலி வேலைகள் செய்தார். தன் 4 மகள்கள் 2 மகன்களையும் படிக்க வைத்தார். அவர்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார்.
அதன் பின்னர் கோவிந்தமாள் ஒரு பள்ளியில் மதிய உணவு சமைப்பது; மாவு மில்லில் கூலி வேலை செய்வது; உணவு விடுதிகளில் பாத்திரங்கள் சுத்தம் செய்வது போன்ற வேலைகளைச் செய்தார். ஒரு கட்டத்தில் வயோதிகம் காரணமாக எந்த ஒரு வேலையும் செய்ய முடியாமல் அசந்து போய் சாய்ந்து விட்டார். மாநில அரசு வழங்கிய சொற்ப ஓய்வூதியத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.
வறுமையில் வாடிய கோவிந்தம்மாளை முதுமை வாட்டியது. 2016-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 1-ஆம் தேதி மதியம் 3:00 மணிக்கு வேலூர் மாவட்டம் ஆம்பூரில் உள்ள கிருஷ்ணாபுரத்தில் காலமானார். அப்போது அவருக்கு வயது 89.
ஒரு நாட்டின் விடுதலைக்காகத் தன்னுடைய சொத்துக்களை எல்லாம் வாரி வழங்கியவர் தியாகி கோவிந்தம்மாள். ’இந்தியாவின் விடுதலைக்காக என்னுடைய சொத்து சுகங்களை எல்லாம் தாரை வார்த்தேன். இப்போது மழை வெயிலில் ஒதுங்க ஓர் ஒண்டுக் குடிசை இல்லை. தய்வு செய்து எனக்கு ஒரு குடிசை கட்டிக் கொடுங்கள்’ என்று தமிழக அரசிற்குக் கடிதம் மேல் கடிதம் எழுதினார்.
கடைசி வரை அந்தப் பெண்மையின் மடிப்பிச்சைக்கு மரியாதை இல்லாமலேயே போனது. அது ஒரு வரலாற்றுச் சோகம். கோவிந்தம்மாள் எனும் தியாகிக்குக் கிடைத்த வரலாற்றுச் சாபம்.
தன்னுடைய இளமை காலத்தை இந்திய நாட்டின் விடுதலைக்காக அர்ப்பணித்த கோவிந்தம்மாள் கடைசி வரையில் சொந்தக் குடிசை இல்லாமலேயே வாழ்ந்தார். மரணிக்கும் நேரத்தில் ஆறடி நிலம் கூட இல்லாமல் தான் மறைந்தும் போனார்!
இந்திய நாட்டின் விடுதலைக்காகத் தங்களின் உயிர்களைப் பணயம் வைத்த தியாக சீலர்கள் எப்படி எல்லாம் கஷ்டப்பட்டு இருக்கிறார்கள். கண்ணீரையும் செந்நீரையும் கொட்டிக் கரைத்து காணாமல் போய் விட்டார்கள். நினைத்துப் பார்க்கையில் நெஞ்சம் விசும்புகிறது. அந்த விசும்பலில் இரத்தம் கசிகிறது.
இந்திய நாட்டின் விடுதலைக்காக உயிர் நீத்த தியாகிகள் அனைவரும் என்றும் எப்போதும் வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். அந்தத் தியாகச் சீலர்களில் ஒருவர் தான் தியாகி கோவிந்தம்மாள். வாழ்த்த வயது இல்லை. கையெடுத்து கும்பிடுகிறேன் தாயே!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here